زندگاني عطار نيشابوري

فريدالدين ابوحامد بن ابراهيم نيشابوري مشهور به عطار نيشابوري يکي از عارفان و شاعران ايراني بلند نام ادبيات فارسي در پايان سده ششم و آغاز سده هفتم است.او در سال 540  هجري برابر با 1146  ميلادي در نيشابور زاده شد.

زندگي

نام او محمد ،لقبش فريدالدين و کنيه اش ابو حامد بود و در شعر هايش بيشتر عطار  و گاهي  فريد تخلص کرده است.نام پدر عطار ابراهيم و نام مادرش رابعه بود.

او که داروسازي و عرفان را از شيخ مجدالدين بغدادي فرا گرفته بود ،به کار عطاري و درمان بيماران مي پرداخت . او  را از اهل سنت  دانسته اند اما در دوران معاصر ،شيعيان با استناد به برخي  شعرهايش بر اين باورند که وي پس از چندي به تشيع گرويده يا دوستدار اهل بيت بوده است.و البته لازم به ذکر است که استناد اين افراد به اشعاري  از ايشان است که از نظر اکثر اساتيد اين حوزه و عطار شناسان  به نام  ،منسوب به ايشان هستند و توسط افرادي هم تخلص يا به نام ايشان سروده شده اند و اين مهم را مي توان به راحتي از ابياتي در خسرونامه فهميد هر چندکه ايشان در مقدمه منطق الطير به نکوهش متعصبين پرداخته اند و به اين افراد توصيه کرده اند که هم محب اهل بيت باشند و هم دوستدار خلفاي  راشدين.

زهد و زندگي وي  

درباره به پشت پا زدن عطار به اموال دنيوي و راه زهد ،گوشه گيري و تقوا را پيش گرفتن وي داستانهاي زيادي گفته  شده است.مشهورترين اين داستان ها آنست که عطار در محل کسب خود مشغول به کار بوده که درويشي از آنجا گذر کرد.درويش درخواست خود را با عطار در ميان گذاشت ،اما عطار همچنان به کار خود مي پرداخت و درويش را ناديده گرفت.دل درويش از اين رويداد چرکين شد و به عطار گفت : تو که تا اين حد به زندگي دنيوي وابسته اي ،چگونه مي خواهي  روزي جان بدهي ؟عطار به درويش گفت : مگر تو  چگونه جان خواهي داد؟درويش در همان حال  کاسه چوبين خود را زير سر  نهاد و جان به جان آفرين تسليم کرد.اين رويداد اثر ژرف بر او نهاد که عطار دگرگون شد،کار خود را رها کرد و راه حق را پيش گرفت.چيزي که نمايان است اين است که عطار پس از اين جريان مريد شيخ رکن الدين اکاف نيشابوري مي گردد و تا پايان عمر با بسياري  از عارفان زمان خويش هم سخن گشته و به گرد آوري داستان هاي صوفيه و اهل سلوک پرداخته است.و بنابر داستاني وي بيش از 180 اثر مختلف به جاي گذاشته که حدود 40 عدد از آنها به شعر و ديگر نثر است.عطار در سال 618 يا 619  و يا  626  در حمله مغولان به شهادت رسيد.